Ένα τόσο κρίσιμο εργαλείο εθνικού σχεδιασμού οφείλει να λειτουργεί πρωτίστως ως πλαίσιο στρατηγικών κατευθύνσεων και λιγότερο ως μηχανισμός επιβολής ενιαίων, οριζόντιων ρυθμίσεων. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο το τελικό κείμενο του ΕΧΠΤ φαίνεται να υστερεί.
Το ζήτημα είναι ότι η ανάπτυξη επιχειρείται να ρυθμιστεί μέσα από μια οριζόντια προσέγγιση που αγνοεί τις πραγματικές συνθήκες κάθε προορισμού.
