Με αφορμή τα γεγονότα στο Νεπάλ, αλλά και σε άλλες χώρες όπου οι λαοί αντιδρούν δυναμικά απέναντι σε αποφάσεις που απειλούν την ίδια τους την ύπαρξη, πολλοί κάνουν συγκρίσεις με την Ελλάδα. Αναρωτιούνται γιατί εκεί οι πολίτες βγαίνουν στον δρόμο, ενώ εδώ παραμένουμε σιωπηλοί και φοβισμένοι.
Το ερώτημα είναι κρίσιμο και μας αφορά όλους.
Η κάθε κοινωνική αντίδραση δεν είναι τυχαία· είναι αποτέλεσμα της δράσης που προηγείται. Όταν οι αποφάσεις μιας κυβέρνησης είναι αντικοινωνικές, όταν διαλύουν τη μικρομεσαία τάξη, καταστρέφουν τη μικρή επιχειρηματικότητα, χτυπούν την ιδιωτική περιουσία και ξεπουλούν τη δημόσια, τότε η κοινωνία οδηγείται νομοτελειακά σε αδιέξοδο.
Όταν το κοινωνικό κράτος καταρρέει – υγεία, παιδεία, εργασιακά δικαιώματα, παροχές – και την ίδια στιγμή καταργείται η δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, δημιουργίας οικογένειας και ελεύθερης ανάπτυξης, τότε η στάση του πολίτη δεν μπορεί να είναι απλώς ευγενική ή παθητική.
Η αντίδραση είναι πάντα ανάλογη της δράσης – επίθεσης που δέχεται. Όταν οι πολιτικές επιλογές μοιάζουν να «ακρωτηριάζουν» τη ζωή του ανθρώπου, τότε η κοινωνία έχει το δικαίωμα – και την υποχρέωση – να απαντήσει με τη δύναμη που της αναλογεί. Δεν γίνεται να σου κόβουν το κεφάλι κι εσύ να απαντάς με παρακάλια.
Η αλήθεια είναι απλή: η δράση γεννά την αντίδραση. Όσο οι πολιτικές αποφάσεις χτυπούν τον πυρήνα της κοινωνικής ζωής, τόσο η αντίδραση των πολιτών οφείλει να γίνεται πιο αποφασιστική, πιο δυναμική, πιο ανυποχώρητη.
Η ιστορία δείχνει ότι τα δικαιώματα κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα.
Δεν χαρίστηκαν ποτέ. Και αν σήμερα απειλούνται ξανά, η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή.
