Με αφορμή την υπόθεση του Γυμνασιάρχη και τα ανομήματα του , θα ήθελα να δούμε το θέμα πιο σφαιρικά και με ποιο μεγάλη ακτίνα , γιατί πολλές φορές απλά προσπερνάμε πολλά , πάνω στο μένος να σκίσουμε σάρκα .
Οι ευθύνες είναι όλων μας και αυτό κάποια στιγμή πρέπει να το κατανοήσουμε . Φταίμε όλοι που γνωρίζαμε , χρησιμοποιώ πρώτο βαθμό γιατί αυτό σημαίνει κοινωνία , που φοβόμασταν να μιλήσουμε , που ακούσαμε κάτι αλλά το προσπεράσαμε για να μην μπλέξουμε , που ίσως να είχαμε παρατηρήσει και κάτι αλλά δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε .
Φταίμε όλοι γιατί δεν δηλώσαμε άμεσα στήριξη στις οικογένειες που είχαν άμεση εμπλοκή , για να μην νοιώσουν οι δαχτυλοδεικτούμενοι της κοινωνίας , γιατί δεν ακούσαμε τα παιδιά μας όταν προσπάθησαν να μιλήσουμε , γιατί σταθήκαμε αδύναμοι μπροστά στις πιέσεις ή την προσπάθεια συγκάλυψης .
Βασικός φταίχτης όμως είναι το σύστημα , είναι το εκπαιδευτικό σύστημα που έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο που δεν εμπνέει σιγουριά και ασφάλεια στα παιδιά , που επαινεί τους ανίκανους και τιμωρεί όσους δεν ακολουθούν .
Κάποιοι αντιστάθηκαν στην περίφημη αξιολόγηση , μάλιστα με την συνδρομή των κομματικών στρατών έχει δημιουργηθεί “εμφύλιος” μεταξύ των πολιτών γιατί οι “κακοί” δημόσιοι κηφήνες δεν θέλουν την αξιολόγηση επειδή είναι άχρηστοι, επειδή δεν θα περάσουν τα τεστ , επειδή δεν θέλουν έλεγχο κτλ ….
Η αξιολόγηση όμως αυτή που η κυβέρνηση επέβαλλε , έκρινε ικανότατο και άξιο τον συγκεκριμένο να διευθύνει ένα ολόκληρο σχολείο και τον τίμησε με τον τίτλο και την θέση του Γυμνασιάρχη !!!
Αυτή την αξιολόγηση λοιπόν θέλουμε για τα παιδιά μας ;
Με αυτά τα κριτήρια θα προωθούνται στις θέσεις οι εκπαιδευτικοί ;
Με αυτά τα κριτήρια θα κρίνεται ικανός κάποιος να διαμορφώνει τον χαρακτήρα των παιδιών μας ;
Φταίμε λοιπόν όλοι μας φίλες και φίλοι γιατί πολύ απλά , ακόμα και σε ότι έχει να κάνει με τα παιδιά μας , ότι πιο ιερό και σημαντικό υπάρχει , κινούμαστε υπό το πρίσμα της κοινωνικής θέσης , της στήριξης των κομματικών εντολών , του φόβου μην τυχόν και μας κακοχαρακτηρίσουν και όλα αυτά τα χωριάτικα και ποταπά που μας κρατάνε υποχείρια και άβουλα όντα .
Το μόνο που νοιάζει και για το μόνο που ασχολούνται οι περισσότεροι γονείς και βγάζουν τα εσώψυχα και πολλά από τα κόμπλεξ τους , είναι για το αν το δικό τους καμάρι πάρει μεγαλύτερο βαθμό από του γείτονα, του γνωστού , του φίλου , του απέναντι κτλ … και αν αυτό συμβεί τότε όλα καλά !!! Για τα υπόλοιπα .. ποιος ασχολείται τώρα !!!
Δυστυχώς η περίπτωση του συγκεκριμένου Γυμνασιάρχη αλλά και πολλών άλλων αντίστοιχων περιπτώσεων , γιατί δυστυχώς δεν είναι η μοναδική , αποδεικνύει την κατάντια της κοινωνίας μας , την σαπίλα και την βρώμα, την κατάντια της σύγχρονης Ελληνικής οικογένειες , των θεσμών και των ηθών .
Για να μην ξαναζήσουμε λοιπόν τέτοιες περιπτώσεις επιβάλλεται να αλλάξουμε τώρα , χθες , γιατί αύριο θα είναι πια αργά …
Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας μέσα από την αναγέννηση της οικογένειας , ενός θεσμού που μας κράτησε τόσες δύσκολες δεκαετίες .. να ξαναγίνουμε κοινωνία ανθρώπων, με αξίες και ήθη …
Ναι στην αξιολόγηση αλλά με κριτήρια που να επιτρέπουν την είσοδο στην αίθουσα όσων πραγματικά είναι εκπαιδευτές , άνθρωποι , πρότυπα σωστά για τα παιδιά μας ….
