Η απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος δεν ήρθε μόνη της , δεν ήρθε ως πλήρωμα του χρόνου . Είναι βάση προγραμματισμού και “αγώνων” δεκαετιών , με εμπλεκόμενους άμεσους και έμμεσους παίχτες που είχαν μεν διαφορετική βάση έναρξης αλλά τελικά είχαν τον ίδιο προορισμό- σκοπό .
Η απαξίωση έπρεπε να γίνει βίωμα για να αποδυναμωθεί εντελώς από την μια για να καταστεί ένας αδύναμος κρίκος , ενώ από την μια ενώ από την άλλη να μειωθεί αριθμητικά για να ελέγχεται απόλυτα από συγκεκριμένο πολιτικό φορέα , για καθαρά κομματικούς λόγους .
Όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι σήμερα , οι εργαζόμενοι να είναι εντελώς απροστάτευτοι απέναντι στην εργοδοσία , να μην μπορούν να εξασφαλιστούν τα συμφέροντα τους και να μην μπορούν να έχουν την δύναμη διεκδίκησης .
Ένα πολιτικό σύστημα σάπιο από την κορυφή μέχρι και κάτω από τα νύχια . Η μόνη σωτηρία είναι η πραγματική λαϊκή αφύπνιση …
